De stijgende kost van de oorlog in Iran
“De oorlog in Iran lijkt zich waarschijnlijk nog weken, zo niet maanden te zullen voortzetten”, zegt Ronald Temple, hoofd marktstrateeg bij de afdelingen Financieel Advies en Vermogensbeheer van Lazard
De gevolgen van de oorlog voor de toeleveringsketens van energie en andere grondstoffen zullen waarschijnlijk steeds ernstiger worden naarmate economieën van het omgaan met stijgende prijzen overgaan op tekorten aan essentiële grondstoffen. Deze verstoringen zullen economische gevolgen hebben die tot ver na de oorlog zullen voortduren. Zo maken boeren op het noordelijk halfrond zich bijvoorbeeld steeds meer zorgen over de kosten en beschikbaarheid van meststoffen voor het voorjaarszaaiseizoen, met gevolgen voor de voedselprijzen die waarschijnlijk tot in 2027 zullen voortduren.
Het verloop van het conflict zal grotendeels afhangen van de voortgang van de onderhandelingen tussen de VS en Iran, de militaire inspanningen van de VS om de Straat van Hormuz te openen, en de kans op escalatie die gevolgen heeft voor de Iraanse en de energie-infrastructuur in de Golf. De achterkamertjesgesprekken gaan door, maar de twee partijen zijn nog ver verwijderd van een akkoord. Tegelijkertijd bouwt de Verenigde Staten troepen op in de Golfregio om haar invloed te vergroten, het Iraanse leger te verzwakken en de Straat te openen.
Belangrijk is dat zelfs in het meest optimistische scenario de marktverstoringen zullen aanhouden, aangezien structurele beperkingen – waaronder het opruimen van mijnen, het herstel van de infrastructuur, de tijd die nodig is om productiefaciliteiten weer op te starten en de trage normalisatie van de scheepvaart- en verzekeringsmarkten – allemaal zullen bijdragen aan de tijd die nodig is om de energie- en andere grondstoffenstromen terug te brengen naar het niveau van vóór het conflict.
De meest recente analyse van het Lazard Geopolitical Advisory-team over de mogelijke ontwikkelingen van het conflict op korte termijn omvat vier hoofdscenario’s:
- Substantiële overeenkomst (minder waarschijnlijk): In dit scenario zouden de Verenigde Staten en Iran een alomvattende overeenkomst sluiten die voorziet in de heropening van de Straat van Hormuz en kaderafspraken over het nucleaire en raketprogramma van Iran, in ruil voor een beperkte verlichting van de sancties en wederzijdse de-escalatie. In dit meest optimistische scenario zou de scheepvaart door de Straat waarschijnlijk binnen ongeveer 2 tot 4 weken na de overeenkomst weer normaal verlopen, waarbij de productie en het vervoer van belangrijke grondstoffen in de daaropvolgende weken en maanden weer op het niveau van vóór het conflict zouden komen. Hoewel dit scenario op termijn waarschijnlijk zou leiden tot een volledige normalisering van de productie, zouden de grondstofprijzen waarschijnlijk enigszins hoog blijven totdat de markten ervan overtuigd zijn dat het vredesakkoord duurzaam is.
- Overwinning uitgeroepen/beperkt staakt-het-vuren (meest waarschijnlijk): Dit scenario zou waarschijnlijk afhangen van het feit of de Verenigde Staten de Straat van Hormuz militair weer openen. Als de Straat weer open is en het Iraanse leger aanzienlijk is verzwakt, zouden de Verenigde Staten sterke prikkels hebben om te verklaren dat hun doelstellingen zijn bereikt en de situatie te de-escaleren om de economische en marktdruk als gevolg van het conflict te verlichten. In dit geval zou de scheepvaart door de Straat zich binnen een periode van ongeveer 4 tot 6 weken herstellen, met een iets langduriger en kwetsbaarder normalisatie van de goederenstromen in de daaropvolgende weken en maanden. Aangezien er minder vertrouwen is in de duurzaamheid van dit resultaat, zouden de grondstofprijzen waarschijnlijk gedurende een langere periode aanzienlijk hoger blijven dan het niveau van vóór het conflict.
- Sluimerend conflict (minder waarschijnlijk): Als de onderhandelingen geen vooruitgang opleveren en geen van beide partijen haar doelstellingen bereikt, zou het conflict voorlopig kunnen voortduren. In dat geval zouden de scheepvaart en de grondstoffenproductie verstoord blijven totdat een gedeeltelijke heropening van de Straat kan worden gerealiseerd door middel van militaire escortes. Maar zelfs met marine-escortes zou de vervoersprioriteit waarschijnlijk bij energietransporten liggen, terwijl andere grondstoffen opgesloten zouden blijven. Aangezien het scheepvaartverkeer vóór het conflict doorgaans ongeveer 125–150 schepen per dag bedroeg, zou dit scenario nog steeds een scherpe daling van het volume betekenen, met economische gevolgen die in de loop van de tijd toenemen. In dit scenario zouden de grondstofprijzen waarschijnlijk volatiel en hoog blijven, met Brent-ruwe olie in een breed bereik tussen $ 90 en $ 150 per vat.
- Energieoorlog (waarschijnlijker): Als de oorlog verder escaleert en de aanvallen zich steeds meer richten op de energie-infrastructuur, zou dit scenario zich kunnen ontvouwen. Amerikaanse strijdkrachten zouden op Iraans grondgebied kunnen worden ingezet om cruciale energie- en/of militaire installaties in te nemen, waarop Iran als vergelding zijn volledige arsenaal aan asymmetrische middelen zou inzetten, waaronder het leggen van mijnen in de Straat van Hormuz, het aanvallen van andere energieproductielocaties van de Samenwerkingsraad van de Golfstaten (GCC) en het activeren van Houthi-rebellen om de scheepvaart in de Rode Zee aan te vallen. Mocht dit scenario zich voordoen, is het onwaarschijnlijk dat het lang standhoudt, gezien de economische en marktproblemen die het wereldwijd zou veroorzaken. In dit geval zouden de grondstofprijzen op korte termijn waarschijnlijk nog verder stijgen, waarbij Brent-olie de grens van 150 dollar per vat zou overschrijden.
Afgezien van de onmiddellijke, directe gevolgen van de oorlog voor de grondstoffenprijzen, bleven de rentecurves van staatsobligaties afgelopen week reageren op de vooruitzichten van hogere inflatie en lagere economische groei. Sinds het uitbreken van de oorlog is de rente op tweejarige staatsobligaties in het Verenigd Koninkrijk met ongeveer 100 basispunten (bps) gestegen, terwijl de rente op Amerikaanse staatsobligaties met 55 bps is gestegen en die op Franse, Duitse en Italiaanse obligaties met 70–75 bps. Terwijl de Europese rentecurves zijn afgevlakt doordat de korte rente sterker is gestegen dan de lange rente, is de Amerikaanse rentecurve zowel aan de twee- als de tienjaarszijde met 50 basispunten omhooggeschoven, terwijl de Japanse curve steiler is geworden en de rente op tienjarige Japanse staatsobligaties is gestegen tot het hoogste niveau sinds 1999.
In een wereld met hoge overheidsschulden en onhoudbaar hoge begrotingstekorten verhoogt een oorlog die een langdurige periode van stagflatie veroorzaakt het kredietrisico van overheidsschulden en zal deze op termijn waarschijnlijk de kapitaalkosten voor de particuliere sector verhogen, waardoor de groeicijfers verder dalen.
Over Lazard
Lazard, opgericht in 1848, is een van 's werelds meest vooraanstaande financiële advies- en vermogensbeheerders, met vestigingen in Noord- en Zuid-Amerika, Europa, het Midden-Oosten, Azië en Australië. Lazard geeft advies over fusies en overnames, kapitaalmarkten en kapitaaloplossingen, herstructurering en schuldbeheer, geopolitiek en andere strategische zaken, evenals vermogensbeheer en beleggingsoplossingen aan instellingen, bedrijven, overheden, partnerschappen, family offices en vermogende particulieren. Ga voor meer informatie naar www.lazard.com.
De verstrekte informatie is niet bedoeld als beleggingsadvies en dient uitsluitend ter informatie. De hierin verstrekte informatie mag niet worden beschouwd als een aanbeveling of uitnodiging om een bepaald effect te kopen, aan te houden of te verkopen. Er mag evenmin worden aangenomen dat een belegging in deze effecten winstgevend was of zal zijn.
UITSLUITEND VOOR GEBRUIK DOOR FINANCIËLE PROFESSIONALS
Deze informatie wordt verstrekt door de Belgische vestiging van Lazard Fund Managers Ireland Limited, gevestigd te Blue Tower Louise, Louizalaan 326, Brussel, 1050 België.